Architecture / สถาปัตยกรรมศาสตร์ http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/4 2025-09-27T06:25:01Z 2025-09-27T06:25:01Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5593 2025-08-13T08:56:44Z 0004-01-01T00:00:00Z

Title: An Assessment of Government Measures for Historic Town Conservation: A Case Study of The Comprehensive City Plan and Municipal Regulations of Takua Pa Old Town, Phang Nga Province; การประเมินมาตรการภาครัฐในการอนุรักษ์เมืองเก่า: กรณีศึกษาผังเมืองรวมเมืองและเทศบัญญัติของเมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา Abstract: Takua Pa Old Town in Phang Nga Province holds significant historical and cultural value, particularly through its tangible cultural heritage—such as Sino-Portuguese architecture, shrines, and historical buildings—that reflect the town’s rich multicultural past and its economic prosperity during the 19th–20th centuries. However, despite being officially designated as a “historic town zone” in 2015, recent physical changes—especially the deterioration and abandonment of valuable architectural assets—pose threats to the area’s identity and long-term cultural sustainability. This research aims to (1) analyze the role of the 2024 Takua Pa Comprehensive Plan and the 2013 Municipal Ordinance in preserving the town’s tangible cultural heritage, and (2) propose sustainable conservation guidelines through urban planning and municipal regulatory tools. The methodology includes literature review, case studies of historic towns in Thailand, field surveys, and comparative policy analysis. The findings reveal that while the city plan and municipal ordinance provide basic land use and building control measures, they lack an integrated conservation approach tailored to the unique heritage character of Takua Pa. Key issues include insufficient architectural preservation mechanisms, lack of detailed zoning for heritage assets, and limited community participation. The study recommends improving regulatory measures to specifically address the needs of heritage zones, establishing clear conservation boundaries, enhancing public engagement, and integrating conservation objectives into broader urban development strategies to ensure long-term resilience and identity preservation of the historic town.; เมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นพื้นที่ที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมสูง โดยเฉพาะในด้านมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ เช่น อาคารสถาปัตยกรรมชิโน–โปรตุกีส ศาลเจ้า และโบราณสถาน ซึ่งสะท้อนอัตลักษณ์และความรุ่งเรืองในอดีต อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันพบว่าองค์ประกอบทางกายภาพหลายจุดมีแนวโน้มเสื่อมโทรมและถูกละเลย แม้พื้นที่ดังกล่าวจะได้รับการประกาศเป็นเขตเมืองเก่าแล้วก็ตาม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของผังเมืองรวมเมืองตะกั่วป่า พ.ศ. 2567 และเทศบัญญัติท้องถิ่น พ.ศ. 2556 ในการส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ และเพื่อเสนอแนวทางการอนุรักษ์ที่ยั่งยืน ผ่านเครื่องมือและมาตรการทางผังเมืองและเทศบัญญัติ วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาทฤษฎีและกรณีตัวอย่างเมืองเก่าในประเทศ การสำรวจภาคสนามและประเมินอาคารในพื้นที่เมืองเก่าตะกั่วป่า การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบกับกรอบแนวคิดด้านการวางผังเมืองและการอนุรักษ์ทางวัฒนธรรม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า แม้ผังเมืองรวมและเทศบัญญัติจะมีบทบาทในการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่ดินและรูปแบบอาคาร แต่กลับยังขาดการบูรณาการกับแนวทางการอนุรักษ์อย่างเป็นระบบ รวมถึงยังไม่มีมาตรการเฉพาะเจาะจงที่ครอบคลุมคุณค่าทางสถาปัตยกรรมของเมืองเก่าอย่างเพียงพอ ข้อเสนอแนะสำคัญ ได้แก่ การปรับปรุงมาตรการทางผังเมืองและเทศบัญญัติให้มีความเฉพาะต่อพื้นที่เมืองเก่า การกำหนดขอบเขตชัดเจนของพื้นที่อนุรักษ์ การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน และการบูรณาการการอนุรักษ์เข้ากับการพัฒนาเมืองอย่างสมดุลและยั่งยืน

0004-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5594 2025-08-13T08:56:44Z 0004-01-01T00:00:00Z

Title: Flexible Architecture For Contemporary Market; สถาปัตยกรรมยืดหยุ่น พื้นที่ตลาดสมัยใหม่ Abstract: From the past to the present, markets have served as spaces for the exchange of goods and services and as centers of social interaction. With rapid changes in economic, social, and technological contexts, traditional markets have evolved beyond commercial roles to reflect modern lifestyles and diverse user needs. Today’s markets function not only as economic spaces but also as vibrant social and cultural hubs that connect communities with urban life.In response, architectural design must embrace flexibility, allowing spaces to adapt over time and to different contexts. This thesis explores the concepts and transformations in modern market architecture and proposes adaptable design approaches for various local contexts in Thailand. The aim is to develop market spaces that are dynamic, community-oriented, and sustainable—functioning as both commercial centers and public spaces that respond effectively to the changing demands of contemporary urban society. The study finds that market architecture should be flexible, adapting to time, users, environment, and activities. Modern markets should function not only as commercial hubs but also as public spaces that support diverse community needs and changing urban lifestyles. This thesis proposes combining market spaces with public parks to create open areas that support diverse activities and leisure. Flexible design allows temporary functional changes, such as transforming a park into a market, reinterpreting traditional market typologies. Beyond rearranging space, this approach fosters new connections between people and the city, encourages public participation, and promotes creative, adaptable, and truly responsive urban public spaces.; ตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบันตลาดนั้นเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการโดยศูนย์กลางการค้าขายและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมจึงต้องปรับตัวเพื่อรองรับความต้องการที่หลากหลายของผู้ใช้งาน สภาพเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยีเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งตลาดแบบเดิมเป็นศูนย์กลางการค้าขายสินค้าและปัจจุบันได้พัฒนาไปสู่บทบาทใหม่ในฐานะพื้นที่ที่ตอบสนองต่อไลฟ์สไตล์ ความต้องการ และประสบการณ์ของผู้ใช้งานที่หลากหลาย พื้นที่ตลาดสมัยใหม่จึงไม่เพียงแต่เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจเท่านั้นแต่ยังเป็นพื้นที่ทางสังคมและวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวา และเป็นพื้นที่เชื่อมโยงระหว่างชุมชนกับเมือง ดังนั้นการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจำเป็นต้องมีคุณลักษณะ “ยืดหยุ่น”ที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามบริบทและช่วงเวลา วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวความคิด รูปแบบและการเปลี่ยนแปลงในการออกแบบสถาปัตยกรรมพื้นที่ตลาดสมัยใหม่ โดยเป็นแนวทางในการพัฒนาการออกแบบพื้นที่ตลาดสมัยใหม่ที่สามารถประยุกต์ใช้กับตลาดในบริบทต่าง ๆ ของประเทศไทยไทย เพื่อให้ตลาดเป็นพื้นที่ที่มีชีวิต ปรับตัวได้ และยั่งยืนในระยะยาวและสอดคล้องกับความต้องการและช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลง จากการศึกษาพบว่า สถาปัตยกรรมที่เหมาะกับตลาดสมัยใหม่ควรมีความยืดหยุ่น เพื่อรองรับฟังก์ชันที่หลากหลายและสามารถปรับเปลี่ยนตามเวลา ผู้ใช้งาน สภาพแวดล้อม หรือกิจกรรมต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งยังสามารถทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการค้าควบคู่กับการเป็นพื้นที่สาธารณะของชุมชน จึงได้เสนอแนวความคิดในการออกแบบพื้นที่ตลาดให้มีความยืดหยุ่นโดยผสมผสานรวมเข้ากับสวนสาธารณะเพื่อให้เป็นพื้นที่เปิดโล่งที่รองรับทั้งการพักผ่อนและกิจกรรมหลากหลาย รวมถึงสามารถปรับเปลี่ยนฟังก์ชันชั่วคราว เช่น การเปลี่ยนสวนให้กลายเป็นตลาด ตามความต้องการของชุมชนเมือง ซึ่งเป็นตัวอย่างของการออกแบบที่ท้าทายขอบเขตเดิมของสถาปัตยกรรมประเภทตลาด การสร้างพื้นที่ที่มีความยืดหยุ่นดังกล่าว จึงไม่ใช่เพียงแค่การจัดฟังก์ชันใหม่ของพื้นที่ แต่เป็นการออกแบบเพื่อสร้างความสัมพันธ์ใหม่ ระหว่างคนกับเมือง ที่เปิดโอกาสให้คนมีส่วนร่วมกับพื้นที่ได้มากยิ่งขึ้นและผลักดันให้เกิดรูปแบบพื้นที่สาธารณะที่สร้างสรรค์ ยืดหยุ่น และตอบสนองต่อเมืองสมัยใหม่ได้อย่างแท้จริง

0004-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5588 2025-08-13T08:56:43Z 0004-01-01T00:00:00Z

Title: Communication in Architecture:The Study of Narrative Methodology Through Pop-ups Architecture; การสื่อสารในงานสถาปัตยกรรม : การศึกษาวิธีการเล่าเรื่องผ่านสถาปัตยกรรมกระดาษพับ Abstract: In an era where communication is inseparable from human life, the boundaries of communication are no longer determined solely by the intention of the sender. Everything in the world can convey content, concepts, and even emotions to be interpreted by humans, making everyone potential receivers. Narrative communication through architecture thus becomes a compelling area of inquiry for the researcher as a communicator through design and one fascinated by the symbolic and functional attributes of architecture. This curiosity marks the origin of this study: “Communication in Architecture.” The richness and dynamism of human communication become even more intriguing when combined with the interdisciplinary power of architecture. This study aims to understand architectural space as a communicative medium, exploring the relationship between communication and architecture from historical and humanistic perspectives, through theories of communication, storytelling, and experience design in architecture. This includes the theoretical foundations and case studies of narrative-driven architectural design across various disciplines. The research identifies a tool for experimental design - the pop-up mechanism - to explore how communication operates in architectural work and how it compares or contrasts with other disciplines. The pop-up mechanism is examined to evaluate its communicative capacity and whether it offers insights into architectural experience design. A literature review reveals significant insights into narrative space design, particularly the theory of narrative environments, which proposes that such environments are comprised of three interrelated components: the person, the narrative, and the environment. These three elements interact reciprocally. Additionally, theories of embodied perception are crucial for understanding how architectural experiences are received and interpreted. These frameworks informed the study’s design tools and methodologies. From studying the pop-up mechanism, it is found to be inherently movable - folding, lifting, sliding, rotating—capable of engaging the human body through diverse and flexible interactions. Design experiments using the pop-up mechanism under theoretical guidance revealed a high degree of creative freedom and technical possibilities, despite clearly defined tool selection criteria, design characteristics, and objectives. Ultimately, the analysis and synthesis of the experimental results in conjunction with theoretical frameworks suggest that narrative communication through architectural design cannot rely solely on architectural knowledge. It requires a multidisciplinary collaboration psychology, humanities, science, and other design fields. Moreover, designers must recognize that human identity is sustained by narratives, which have consistently served this function across all eras. Storytelling and humanity are inextricably linked. This research highlights the importance of connecting architectural design with bodily perception, ensuring that architectural elements are received through user experience. Experiments using the pop-up mechanism effectively reflect this connection. However, pop-up mechanisms represent just one communicative tool. Other tools may be developed to enhance narrative and experiential space design centered on human nature and sensory perception. It is hoped that this research will contribute to the body of knowledge supporting architecture as a medium capable of evoking emotions, conveying meaning, and telling stories in a profound and meaningful way.; ในยุคสมัยที่การสื่อสารกับมนุษย์ไม่อาจแยกออกจากกัน ขอบเขตของการสื่อสารไม่ได้ขึ้นอยู่เพียงแค่เป้าหมายของผู้ส่งสาร ทว่าสรรพสิ่งในโลกสามารถสื่อสารเนื้อหา แนวคิด แม้กระทั่งอารมณ์ความรู้สึกให้มนุษย์ได้ตีความและกลายเป็นผู้รับสารได้โดยทั่วกัน การสื่อสารเชิงเล่าเรื่องผ่านงานสถาปัตยกรรมจึงกลายเป็นประเด็นที่ผู้วิจัยสนใจศึกษา ในฐานะนักสื่อสารผ่านการออกแบบ และหลงใหลในคุณลักษณะเชิงภาพลักษณ์และการใช้งานของสถาปัตยกรรม นั่นคือจุดเริ่มต้นของการวิจัย “การสื่อสารในสถาปัตยกรรม” หรือ “Communication in Architecture” ความหลากหลายและไม่หยุดนิ่งของการสื่อสารของมนุษย์ยิ่งน่าสนใจเมื่อประสานกับพลังของสื่อกลางแห่งสหวิทยาการอย่างสถาปัตยกรรม การศึกษานี้เกิดขึ้นเพื่อสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมในฐานะสื่อกลางการสื่อสาร ความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารและสถาปัตยกรรมตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ มนุษยศาสตร์ ผ่านทฤษฎีการสื่อสาร เล่าเรื่อง การออกแบบเพื่อสื่อสารในสถาปัตยกรรม  ทฤษฎีการออกแบบประสบการณ์ในสถาปัตยกรรม ตลอดจน กรณีศึกษาการออกแบบเพื่อสื่อสารเล่าเรื่อง อาทิ กรณีศึกษางานออกแบบในแขนงต่างๆ รวบรวมข้อมูลและเลือกเครื่องมือในการทดลองออกแบบ (กลไกการพับ) เพื่อตอบคำถามว่าการสื่อสารในงานสถาปัตยกรรมนั้นมีวิธีการอย่างไร คล้ายคลึงและแตกต่างกับการสื่อสารผ่านงานในแขนงอื่น ๆ หรือไม่ อย่างไร  เครื่องมือที่เลือกใช้อย่างกลไกกระดาษพับกับสถาปัตยกรรมกระดาษพับแตกต่างหรือคล้ายคลึงกันในแง่ของการสื่อสารอย่างไร ตลอดจนข้อสรุปว่าการออกแบบประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรมสามารถศึกษาผ่านกลไกกระดาษพับได้อย่างไร จากการศึกษาทบทวนวรรณกรรม พบว่ามีองค์ความรู้ที่น่าสนใจเกี่ยวกับการออกแบบพื้นที่ในการเล่าเรื่อง อาทิ ทฤษฎีสภาพแวดล้อมเชิงเล่าเรื่อง ที่มีแนวคิดสำคัญว่าการออกแบบสภาพแวดล้อมเชิงเล่าเรื่องนั้น มีองค์ประกอบหลักสามประการ คือ คน เรื่องเล่า และสภาพแวดล้อม ซึ่งทั้งสามองค์ประกอบมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันแบบสองทาง รวมถึงแนวคิดเรื่องการรับรู้ทางร่างกายที่สัมพันธ์กับการออกแบบประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรม เป็นต้น องค์ความรู้ข้างต้นนับเป็นสาระสำคัญที่ใช้กำหนดแนวทางการศึกษาและเครื่องมือออกแบบทดลอง ซึ่งได้แก่ กลไกกระดาษพับ จากการศึกษาเครื่องมือกลไกกระดาษพับ พบว่าเป็นเครื่องมือที่มีคุณลักษณะเบื้องต้นคือเคลื่อนไหวได้ (Moveable) ไม่ว่าจะเป็นการพับ ยก เลืิ่อน หมุน สร้างปฏิสัมพันธ์ที่ทำงานต่อการรับรู้ของร่างกายมนุษย์ได้หลากหลายและมีอิสระ หลังจากศึกษาข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับเครื่องมือกลไกกระดาษพับ ก็เริ่มต้นการทดลองออกแบบโดยใช้เครื่องมือที่กำหนดภายใต้กรอบองค์ความรู้เชิงทฤษฎี พบว่าการทดลองค่อนข้างมีอิสระ และเกิดความเป็นไปได้เชิงเทคนิคที่หลากหลาย แม้จะกำหนดเกณฑ์การเลือกเครื่องมือ ลักษณะงานออกแบบ และจุดประสงค์อย่่างชัดเจนแล้วก็ตาม สุดท้าย จากการวิเคราะห์และสังเคราะห์ผลการทดลองร่วมกับองค์ความรู้เชิงทฤษฎีที่สำคัญพบว่า แท้จริงแล้วการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อสื่อสารเล่าเรื่องนั้น ไม่สามารถเกิดขึ้นได้โดยศาสตร์ของสถาปัตยกรรมเพียงอย่างเดียว แต่อาศัยการทำงานร่วมกันของสหวิทยาการ ไม่ว่าจะเป็น จิตวิทยา มนุษยศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือกระทั่งศาสตร์การออกแบบในแขนงอื่น นอกจากนั้น ผู้ออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อสื่อสารเล่าเรื่อง ยังต้องมีความตระหนักรู้ว่าตัวตนของมนุษย์นั้นคงอยู่ได้ด้วยการมีอัตลักษณ์ และเรื่องเล่าสามารถทำหน้าที่นั้นให้แก่มนุษย์ได้อย่างดีมาตลอดทุกยุคทุกสมัย เรื่องเล่ากับมนุษยชาติจึงไม่เคยตัดขาดออกจากกันได้ การศึกษานี้ชี้ให้เห็นความสำคัญของการเชื่อมโยงระหว่างงานออกแบบทางสถาปัตยกรรมกับการรับรู้ทางร่างกายมนุษย์เพื่อให้องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมถูกรับรู้ผ่านประสบการณ์ของผู้ใช้งาน และการทดลองออกแบบผ่านเครื่องมือกลไกกระดาษพับ สะท้อนถึงความสำคัญดังกล่าวนี้ได้เป็นอย่างดี ทว่า กลไกกระดาษพับก็เป็นเพียงหนึ่งในเครื่องมือการสื่อสารที่น่าสนใจ อาจมีเครื่องมืออื่นๆ ที่สามารถต่อยอดการออกแบบพื้นที่ที่สื่อสารเล่าเรื่องและประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรม โดยมีธรรมชาติมนุษย์และการรับรู้ของร่างกายเป็นศูนย์กลาง หวังว่าการศึกษาวิจัยนี้จะเป็นหนึ่งในองค์ความรู้ที่สนับสนุนให้สถาปัตยกรรมเป็นสิ่งที่สามารถสร้างอารมณ์ความรู้สึก สื่อสารความหมาย รวมถึงถ่ายทอดเรื่องราวได้อย่างสวยงามและทรงคุณค่าต่อไป

0004-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5592 2025-08-13T08:56:43Z 0004-01-01T00:00:00Z

Title: A Study of Intangible Cultural Heritage in the Old Town of Surin to Assess its Potential for Conservation and Development; การศึกษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมืองเก่าสุรินทร์ เพื่อประเมินศักยภาพในการอนุรักษ์และพัฒนา Abstract: This study aims to investigate and assess the intangible cultural heritage of the old town area of Surin, focusing on its types, cultural values, and current conditions. The objective is to formulate systematic and sustainable strategies for the conservation, revitalization, and development of these heritage elements. The primary conceptual framework is based on the Promotion and Preservation of Intangible Cultural Heritage Act, B.E. 2559 (2016), supported by international frameworks from UNESCO, the Burra Charter, and the work of Feilden & Jokilehto in classifying cultural values and heritage significance. The research methodology includes secondary data analysis, field observations, and stakeholder interviews within the community. Additionally, the study applies a cultural value assessment across nine dimensions and a risk level assessment across six dimensions for each of the 26 identified heritage items. The findings reveal that the intangible cultural heritage in the old town of Surin is diverse and encompasses all seven legally defined domains, including language, performing arts, rituals, traditions, traditional craftsmanship, and local cuisine. The management priority levels can be classified into six groups (1) Heritage with low cultural value and high risk – requires proactive revitalization and support (2) Heritage with moderate cultural value and high risk – requires proactive revitalization and support (3) Heritage with moderate cultural value and moderate risk – requires continuous monitoring and promotion (4)Heritage with moderate cultural value and low risk – holds potential for further development (5) Heritage with high cultural value and moderate risk – requires monitoring and support for transmission (6) Heritage with high cultural value and low risk – should be promoted and developed for long-term sustainability.** This study is significant for urban planning and the cultural development of the old town of Surin. It can inform the designation of cultural activity zones, the design of community activity spaces, and the integration of land use planning with local cultural heritage. Furthermore, it offers policy guidance to encourage community participation in safeguarding local identity and balancing urban development with the sustainable preservation of cultural heritage.; การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและประเมินมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในเขตเมืองเก่าสุรินทร์ ทั้งในด้านประเภท คุณค่าทางวัฒนธรรม และสภาพการณ์ในปัจจุบัน เพื่อนำไปสู่การกำหนดแนวทางในการอนุรักษ์ ฟื้นฟู และพัฒนามรดกเหล่านี้อย่างเป็นระบบและยั่งยืน โดยใช้กรอบแนวคิดจากพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 เป็นหลัก และสนับสนุนด้วยแนวคิดสากลจาก UNESCO, Burra Charter และงานของ Feilden & Jokilehto ในการจัดหมวดหมู่คุณค่าและความสำคัญของมรดกทางวัฒนธรรม วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาข้อมูลทุติยภูมิ การลงพื้นที่สังเกตการณ์ภาคสนาม และการสอบถามผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในชุมชน รวมถึงการจัดทำแบบประเมินคุณค่าทางวัฒนธรรม 9 ด้าน และแบบประเมินระดับความเสี่ยง 6 ด้าน สำหรับมรดกแต่ละรายการ รวมจำนวน 26 รายการ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่ามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในเมืองเก่าสุรินทร์มีความหลากหลาย ครอบคลุมทั้ง 7 สาขาตามที่กฎหมายกำหนด เช่น ภาษา ศิลปะการแสดง พิธีกรรม ประเพณี งานช่างฝีมือดั้งเดิม และอาหารพื้นบ้าน โดยสามารถจำแนกระดับความเร่งด่วนในการจัดการออกเป็น 6 กลุ่ม ได้แก่  1.มรดกที่มีคุณค่าน้อยและมีความเสี่ยงสูง ควรฟื้นฟูและสนับสนุนเชิงรุก 2.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงสูง ควรฟื้นฟูและสนับสนุนเชิงรุก 3.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงปานกลาง ควรเฝ้าระวังและส่งเสริมอย่างต่อเนื่อง 4.มรดกที่มีคุณค่าปานกลางและมีความเสี่ยงต่ำ มีศักยภาพในการต่อยอด 5.มรดกที่มีคุณค่าสูงและมีความเสี่ยงปานกลาง เฝ้าระวังและส่งเสริมการสืบทอด 6. มรดกที่มีคุณค่าสูงและมีความเสี่ยงต่ำ ส่งเสริมและต่อยอดให้ยั่งยืน ผลการศึกษานี้มีความสำคัญต่อการวางแผนผังเมืองและพัฒนาเมืองเก่าสุรินทร์ในมิติวัฒนธรรม โดยสามารถนำไปใช้กำหนดเขตส่งเสริมกิจกรรมวัฒนธรรม การออกแบบพื้นที่กิจกรรมชุมชน และการเชื่อมโยงระบบการใช้ที่ดินกับมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นได้อย่างเหมาะสม ทั้งยังเป็นแนวทางเชิงนโยบายที่สนับสนุนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการอนุรักษ์อัตลักษณ์ท้องถิ่น และสร้างสมดุลระหว่างการพัฒนาเมืองกับการคงอยู่ของมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน

0004-01-01T00:00:00Z