http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/16 Management Sciences / วิทยาการจัดการ Sat, 27 Sep 2025 05:27:06 GMT 2025-09-27T05:27:06Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5803 Title: Shattering the Glass Ceiling: Challenges and Strategic Leadership of Female Executives in the Luxury Hotel Industry; การก้าวข้ามขีดจำกัดทางเพศ: ความท้าทายและกลยุทธ์การบริหารของผู้บริหารสตรีในธุรกิจโรงแรมระดับหรูหรา Abstract: This mixed methods research aimed to (1) examine the lived experiences of female executives in luxury hotel businesses as they confronted and transcended gender-based stereotypes, (2) analyze the conceptual structure of the Multi-Dimensional Feminine Leadership Prism, which consists of seven internal dimensions and three external dimensions, (3) investigate the relationships between internal and external factors and the resulting outcomes in terms of integrative management innovation as well as business diversity and sustainability in the digital era, and (4) evaluate the model's appropriateness through expert reviews from both academic and professional perspectives. The study was conducted in three sequential phases. The first phase involved an exploration of the researcher's lived experiences through autoethnographic narrative and documentary analysis. The second phase focused on quantitative analysis, drawing data from 550 employees working in luxury hotels who had direct experience collaborating with female executives. A questionnaire with strong validity and reliability was used, and data were analyzed using partial least squares structural equation modeling. In the third phase, the conceptual model was assessed by experts in academia and the hospitality industry to validate its practical relevance and academic soundness. Findings indicated that the seven internal dimensions—bedrock cognitive foundation, belief system integration, authentic leadership identity, bonding network cultivation, brilliance in leadership capability, balance in leadership dynamics, and boundary-transcending innovation—had statistically significant positive effects on integrative management innovation. In addition, the three external dimensions, namely ecosystem cultural transformation, expansive capability empowerment, and engaged opportunity exploration, significantly influenced business diversity and sustainability within the context of the digital era. The structural model developed in this study explained 74.0 percent of the variance in integrative management innovation and 83.2 percent of the variance in business diversity and sustainability. Predictive relevance values were 0.529 and 0.498 respectively. The standardized root mean square residual (SRMR) was 0.045, indicating an excellent model fit. Expert evaluations affirmed that the Multi-Dimensional Feminine Leadership Prism is both theoretically robust and practically applicable, offering a strategic pathway for enhancing leadership effectiveness, advancing gender equity, and fostering sustainable innovation in luxury hotel enterprises.; การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสบการณ์ชีวิตของผู้บริหารสตรีในธุรกิจโรงแรมระดับหรูหราในการเผชิญและก้าวข้ามมายาคติทางเพศ 2) วิเคราะห์โครงสร้างแนวคิด “พหุมิติภาวะผู้นำสตรีปริซึม” ประกอบด้วยมิติภายใน 7 ด้าน และมิติภายนอก 3 ด้าน 3) ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยภายในและภายนอกกับผลลัพธ์ด้านนวัตกรรมการจัดการเชิงบูรณาการ และความหลากหลายและความยั่งยืนทางธุรกิจในยุคดิจิทัล และ 4) ตรวจสอบความเหมาะสมของโมเดลโดยผู้ทรงคุณวุฒิและผู้เกี่ยวข้องในภาคธุรกิจ การดำเนินวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาประสบการณ์ของผู้วิจัยผ่านการเขียนอัตชีวประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์วรรณาและการวิเคราะห์เอกสาร ระยะที่ 2 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 550 คน ซึ่งเป็นพนักงานในโรงแรมระดับหรูที่มีประสบการณ์ร่วมงานกับผู้บริหารสตรี โดยใช้แบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือ ค่าความเที่ยงตรงและค่าความเชื่อมั่นอยู่ในระดับดีมาก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างแบบกำลังสองน้อยที่สุดบางส่วน และระยะที่ 3 ตรวจสอบคุณภาพโมเดลโดยผู้ทรงคุณวุฒิจากภาควิชาการและภาคอุตสาหกรรม ผลการวิจัยพบว่า มิติภายในทั้งเจ็ดด้าน ได้แก่ โครงสร้างพื้นฐานทางความคิด ระบบความเชื่อและค่านิยมเชิงบูรณาการ สัญลักษณ์สะท้อนอัตลักษณ์ภาวะผู้นำความจริงแท้ การพัฒนาเครือข่ายสัมพันธ์เชิงบวก ความสามารถในการแสดงศักยภาพระดับผู้นำความเป็นเลิศ การสร้างสมดุลเชิงพลวัตในภาวะผู้นำ และนวัตกรรมที่ก้าวข้ามขอบเขตข้อจำกัด ล้วนมีอิทธิพลเชิงบวกต่อการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเชิงบูรณาการอย่างมีนัยสำคัญ ขณะเดียวกัน มิติภายนอกทั้งสามด้าน ได้แก่ การพัฒนาและปรับตัวของวัฒนธรรมองค์กร การเสริมสร้างศักยภาพในการนำ และการส่งเสริมการใช้โอกาสเชิงสร้างสรรค์ ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อความหลากหลายและความยั่งยืนทางธุรกิจในยุคดิจิทัล โมเดลการวิจัยที่พัฒนาขึ้นจากการวิจัยครั้งนี้สามารถอธิบายความแปรปรวนของตัวแปรด้านนวัตกรรมการจัดการเชิงบูรณาการได้ในระดับสูง (ร้อยละ 74.0) และสามารถอธิบายความแปรปรวนของตัวแปรด้านความหลากหลายและความยั่งยืนทางธุรกิจในยุคดิจิทัลได้ถึงร้อยละ 83.2 โดยมีค่าความแม่นยำเชิงพยากรณ์เท่ากับ 0.529 และ 0.498 ตามลำดับ ค่า SRMR ของโมเดลเท่ากับ 0.045 ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่ดี สะท้อนถึงความสอดคล้องโดยรวมของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์อย่างมีนัยสำคัญ ทั้งนี้ ผลการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิจากภาควิชาการและภาคธุรกิจโรงแรมระบุว่า โมเดลพหุมิติภาวะผู้นำสตรีปริซึมมีศักยภาพในการนำไปประยุกต์ใช้จริงในบริบทองค์กรระดับหรูหรา เพื่อยกระดับภาวะผู้นำ ความเท่าเทียมทางเพศ และการพัฒนานวัตกรรมที่ยั่งยืนในธุรกิจบริการระดับสากล Thu, 01 Jan 0028 00:00:00 GMT http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5803 0028-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5804 Title: DEVELOPMENT OF THE QUALITY OF LIFE FOR THE ELDERLY TO PROMOTE A HEALTHY SUBDISTRICT: A CASE STUDY OF PAKPHRAEK SUBDISTRICT ADMINISTRATIVE ORGANIZATION, DONSAK DISTRICT, SURATTHANI PROVINCE; การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเพื่อเสริมสร้างตำบลสุขภาวะ กรณีศึกษา องค์การบริหารส่วนตำบลปากแพรก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี Abstract: This research aimed to: 1) examine the problems and needs for the quality of life of the elderly to promote a healthy subdistrict in the Pakphraek Subdistrict Administrative Organization, Don Sak District, Surat Thani Province; and (2) propose guidelines for enhancing the quality of life and promoting the development of a healthy subdistrict in the Pakphraek Subdistrict Administrative Organization, Don Sak District, Surat Thani Province. This study employed a qualitative research approach based on a phenomenological perspective. Data were collected through a purposive sampling of key informants, divided into three groups: 10 individuals involved in the development of elderly quality of life in the Pakphraek Subdistrict Administrative Organization, 10 elderly residents from the area, and 3 academic or professional experts in elderly care and quality of life development totaling 23 participants. Data collection methods included focus group discussions and semi-structured in-depth interviews to align with the research objectives. The research results found that. 1. The elderly experienced physical health issues due to non-communicable diseases (NCDs), such as diabetes, hypertension, and osteoarthritis, which were largely the result of physically demanding work in their earlier years. In some cases, they also lacked proper care and attention from family members. Psychologically, generational differences in perspectives and communication gaps within families led to feelings of worthlessness and a lack of emotional support among the elderly. Socially, some elderly individuals faced limited participation in community activities due to insufficient support from their families. However, in terms of cognitive well-being, most elderly participants still demonstrated strong analytical abilities and readiness to share their valuable life experiences with others in the community. 2. Various health problems affect the elderly’s need for greater emotional support, attentive care, and encouragement from family members to participate in community activities. Furthermore, there was a strong need for improved access to public health services, especially among those living in remote areas or lacking caregivers. Additionally, the elderly expressed a desire for emotional development programs that would help enhance their sense of self-worth and emotional resilience. 3. Recommendations for enhancing the quality of life to foster a healthy subdistrict should be propelled by collaboration among all sectors in the community, including 1) encouraging families to serve as the primary support system by fostering warm relationships through active listening and emotional care while also supporting the elderly’s social interactions 2) providing transportation services for elderly individuals without caregivers to ensure consistent and accessible healthcare services, and 3) promoting psychological counseling activities by professionals to strengthen the elderly’s mental resilience. In addition, relevant agencies should formulate policy-oriented plans that prioritize the improvement of the quality of life for the elderly and the advancement of the Pakphraek Subdistrict toward becoming a healthy subdistrict.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเพื่อเสริมสร้างตำบลสุขภาวะ ในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปากแพรก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี และ 2) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตและเสริมสร้างการเป็นตำบลสุขภาวะให้กับผู้สูงอายุในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปากแพรก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แนวทางการศึกษาเชิงปรากฏการณ์วิทยา (Phenomenology) เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง (Purposive Sampling) แบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตเพื่อเสริมสร้างตำบลสุขภาวะของผู้สูงอายุในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปากแพรก จำนวน 10 คน ตัวแทนผู้สูงอายุที่อยู่ในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปากแพรก จำนวน 10 คน และนักวิชาการ หรือผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์เฉพาะเกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ จำนวน 3 คน รวมทั้งสิ้น 23 คน โดยใช้การสนทนาแบบกลุ่ม (Focus Group Discussion) และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) แบบกึ่งโครงสร้าง เพื่อให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้สูงอายุประสบปัญหาสุขภาวะด้านร่างกายจากโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง อาทิเช่น โรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง และโรคข้อเข่าเสื่อม อันเป็นผลสืบเนื่องจากการทำงานหนักในอดีต อีกทั้งบางรายยังขาดการดูแลจากสมาชิกในครอบครัว ด้านจิตใจ ผู้สูงอายุเผชิญกับความต่างทางความคิดระหว่างวัยกับสมาชิกในครอบครัว ส่งผลให้ผู้สูงอายุรู้สึกขาดคุณค่าและกำลังใจ ในด้านสังคม ผู้สูงอายุบางรายขาดการสนับสนุนจากสมาชิกในครอบครัวในการเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม อย่างไรก็ตาม ในด้านปัญญา ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ยังคงมีศักยภาพในการคิด วิเคราะห์ และมีความพร้อมในการถ่ายทอดประสบการณ์อันทรงคุณค่าแก่บุคคลอื่นในชุมชน 2. ปัญหาสุขภาวะในด้านต่าง ๆ ส่งผลให้ผู้สูงอายุในพื้นที่มีความต้องการได้รับการรับฟัง การดูแลเอาใจใส่และการสนับสนุนการมีส่วนร่วมกิจกรรมในชุมชนจากสมาชิกในครอบครัว อีกทั้งยังต้องการในการเข้าถึงบริการสาธารณสุขอย่างเหมาะสม เนื่องจากข้อจำกัดด้านระยะทางหรือการขาดผู้ดูแลอย่างใกล้ชิด นอกจากนี้ ผู้สูงอายุยังคงมีความต้องการกิจกรรมพัฒนาทักษะด้านอารมณ์ เพื่อเสริมสร้างความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง 3. ข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตเพื่อเสริมสร้างตำบลสุขภาวะที่ตอบสนองต่อความต้องการของผู้สูงอายุ ควรขับเคลื่อนผ่านความร่วมมือของทุกภาคส่วนในชุมชน ได้แก่ 1) การส่งเสริมให้สมาชิกในครอบครัวเป็นฐานสำคัญในสร้างความสัมพันธ์ที่อบอุ่นผ่านการรับฟังและการดูแลเอาใจใส่ผู้สูงอายุ ตลอดจนสนับสนุนการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของผู้สูงอายุ 2) การจัดให้มีบริการรถรับ-ส่งสำหรับผู้สูงอายุที่ขาดผู้ดูแล เพื่อให้สามารถเข้าถึงบริการสาธารณสุขได้อย่างต่อเนื่องและทั่วถึง 3) สนับสนุนการจัดกิจกรรมให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาโดยผู้เชี่ยวชาญ เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงทางจิตใจให้แก่ผู้สูงอายุ นอกจากนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรวางแผนเชิงนโยบายที่มุ่งเน้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุและการเสริมสร้างตำบลปากแพรกสู่การเป็นตำบลสุขภาวะเป็นสำคัญ Tue, 01 Jan 0004 00:00:00 GMT http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5804 0004-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5806 Title: DEVELOPMENT OF A FOOD WASTE MANAGEMENT APPROACH FOR JAPANESE RESTAURANTS BASED ON THE WASTE HIERARCHY: A CASE STUDY OF LAT KRABANG DISTRICT; การพัฒนาแนวทางการจัดการขยะอาหารจากร้านอาหารญี่ปุ่น ตามแนวคิดการจัดการขยะตามลำดับขั้น กรณีศึกษาพื้นที่เขตลาดกระบัง Abstract: This research aimed to 1) study the situation of food waste and waste management from Japanese restaurants in Lat Krabang District 2) study the obstacles in managing food waste from Japanese restaurants in Lat Krabang District and 3) determine the development guidelines for managing food waste from Japanese restaurants in Lat Krabang District using the concept of waste management according to the waste hierarchy. This research was qualitative and collected data using in-depth interviews with the owners or managers and employees involved in food waste management in 9 Japanese restaurants, 2 people per restaurant, totaling 18 people. Data analysis used triangulation and descriptive analysis to explain in-depth information in line with the research objectives. It was found that 1) Japanese restaurants in Lat Krabang District have different understandings and approaches to food waste management. The executives understand at the policy level, while the employees understand at the practice level. The service format affects the amount of waste. Buffet restaurants tend to generate more food waste than a la carte restaurants. Japanese restaurants make an effort to separate and reuse waste. However, there are still limitations in terms of knowledge, understanding, and hygiene. 2) Food waste management in Japanese restaurants in Lat Krabang District faces several obstacles, including lack of knowledge. This results in a lack of continuity in practice. Space and equipment limitations do not support waste separation. There is a lack of motivation and budget for developing a food waste management system, as well as a lack of support from the government, both in terms of policies and structural measures. 3) Developing a food waste management approach using the concept of waste hierarchy that is appropriate for the context of Japanese restaurants in Lat Krabang District, focusing on preventing waste generation as the first priority through menu planning, stock management, and personnel training. Then, support the use of food for further consumption, use as animal feed, and use as new raw materials, such as composting or processing waste to create added value. If waste cannot be reused, consider using it to produce energy, and select landfill as the last option.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์ขยะอาหารและการจัดการขยะอาหารจากร้านอาหารญี่ปุ่นในพื้นที่เขตลาดกระบัง 2) ศึกษาปัญหาอุปสรรคในการจัดการขยะอาหารจากร้านอาหารญี่ปุ่นในพื้นที่เขตลาดกระบัง 3) กําหนดแนวทางการพัฒนาการจัดการขยะอาหารจากร้านอาหารญี่ปุ่นในพื้นที่เขตลาดกระบัง ด้วยแนวคิดการจัดการขยะตามลําดับขั้น เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับเจ้าของร้านหรือผู้จัดการ และพนักงานที่มีความเกี่ยวข้องกับการจัดการขยะอาหารในร้านอาหารญี่ปุ่น จำนวน 9 แห่ง แห่งละ 2 คน รวมทั้งสิ้น 18 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การตรวจสอบความถูกต้องแบบสามเส้า (Triangulation) และวิเคราะห์เชิงพรรณนาเพื่ออธิบายข้อมูลเชิงลึกให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของงานวิจัย พบว่า 1) ร้านอาหารญี่ปุ่นในพื้นที่เขตลาดกระบังมีความเข้าใจและแนวทางการจัดการขยะอาหารแตกต่างกัน โดยผู้บริหารมีความเข้าใจในระดับนโยบาย ขณะที่พนักงานเข้าใจในระดับปฏิบัติ รูปแบบการให้บริการมีผลต่อปริมาณขยะ โดยร้านแบบบุฟเฟ่ต์มักเกิดขยะอาหารมากกว่าร้านแบบอะลาคาร์ท ร้านอาหารญี่ปุ่นมีความพยายามแยกขยะและนำไปใช้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อจำกัดด้านความรู้ ความเข้าใจ และสุขอนามัย 2) การจัดการขยะอาหารในร้านอาหารญี่ปุ่น พื้นที่เขตลาดกระบัง เผชิญกับอุปสรรคหลายด้าน ได้แก่ ขาดองค์ความรู้ ทำให้การปฏิบัติขาดความต่อเนื่อง ข้อจำกัดด้านพื้นที่และอุปกรณ์ไม่เอื้อต่อการคัดแยกขยะ ขาดแรงจูงใจและงบประมาณในการพัฒนาระบบการจัดการขยะอาหาร รวมถึงการขาดแรงสนับสนุนจากภาครัฐ ทั้งในด้านนโยบายและมาตรการเชิงโครงสร้าง 3) การพัฒนาแนวทางการจัดการขยะอาหารด้วยแนวคิดการจัดการขยะตามลำดับขั้น (Waste Hierarchy) ที่เหมาะสมกับบริบทของร้านอาหารญี่ปุ่นในพื้นที่เขตลาดกระบัง โดยเน้นการป้องกันการเกิดขยะเป็นลำดับแรก ผ่านการวางแผนเมนู การบริหารสต็อก และการอบรมบุคลากร จากนั้นสนับสนุนการนำอาหารไปบริโภคต่อ การใช้เป็นอาหารสัตว์ และการนำไปใช้เป็นวัตถุดิบใหม่ เช่น การหมักปุ๋ยหรือแปรรูปของเสียให้เกิดมูลค่าเพิ่ม หากขยะไม่สามารถใช้ซ้ำได้ จึงพิจารณานำไปผลิตพลังงาน และเลือกการฝังกลบเป็นทางเลือกสุดท้าย Tue, 01 Jan 0004 00:00:00 GMT http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5806 0004-01-01T00:00:00Z http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5802 Title: Guidelines for Promoting Tourism Cooperation to Enhance Border Tourism: A case Study of the Nong Khai-Laos Route under the 21st Century Maritime Silk Road (Belt and Road Initiative); แนวทางการส่งเสริมความร่วมมือทางการท่องเที่ยวเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเมืองชายแดน เส้นทางหนองคาย - ลาว กรณีศึกษา โครงการเส้นทางสายไหมแห่งศตวรรษที่ 21 Belt and Road Initiative Abstract: Tourism plays a pivotal role in driving economic development and fostering international relations in border areas, particularly along the Nong Khai–Laos corridor, which holds strategic advantages in terms of geography, culture, local lifestyle, and cross-border connectivity. This study aims to (1) examine the context and constraints of border tourism in the Nong Khai–Laos area, and (2) explore strategic approaches to promoting tourism cooperation for the enhancement of border cities. The research adopts a qualitative methodology combined with the Ethnographic Delphi Futures Research (EDFR) technique, collecting data from 22 key informants representing government agencies, the private sector, academia, and local communities. The findings reveal that Nong Khai possesses high potential for development as a border tourism city, especially in terms of cultural identity, local way of life, transport accessibility, and geopolitical importance. However, certain constraints persist, including underdeveloped infrastructure, weak destination branding, and limited stakeholder engagement. To promote effective tourism cooperation, the study proposes strategies in seven key dimensions: (1) policy and strategic planning, (2) cooperation and partnerships, (3) infrastructure and logistics, (4) marketing and public relations, (5) management and integration, (6) community capacity development, and (7) monitoring and evaluation. Expert assessments rated the first four dimensions as “most suitable,” while the remaining three were considered “highly suitable.” These findings reflect strong expert consensus and provide a strategic framework for strengthening, connecting, and sustainably developing border cities within the context of subregional cooperation.; การท่องเที่ยวถือเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในพื้นที่ชายแดน โดยเฉพาะพื้นที่เส้นทางหนองคาย–ลาว ซึ่งมีศักยภาพเด่นด้านภูมิศาสตร์ วัฒนธรรม วิถีชีวิต และโครงสร้างการเชื่อมโยงระหว่างประเทศ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาบริบทและข้อจำกัดของการท่องเที่ยวเมืองชายแดน เส้นทางหนองคาย–ลาว และ (2) ศึกษาแนวทางการส่งเสริมความร่วมมือทางการท่องเที่ยวเพื่อยกระดับเมืองชายแดน โดยใช้กรณีศึกษาโครงการเส้นทางสายไหมแห่งศตวรรษที่ 21 Belt and Road Initiative ดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพร่วมกับเทคนิค Ethnographic Delphi Futures Research (EDFR) โดยเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลัก 22 คน จากภาครัฐ ภาคเอกชน ภาควิชาการ และภาคชุมชนในพื้นที่ ผลการวิจัยพบว่า หนองคายมีศักยภาพที่เหมาะสมต่อการพัฒนาเป็นเมืองท่องเที่ยวชายแดน ทั้งในด้านอัตลักษณ์วัฒนธรรม วิถีชีวิต การคมนาคม และบทบาทเชิงยุทธศาสตร์ของภูมิประเทศ อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อจำกัดในด้านโครงสร้างพื้นฐาน การสื่อสารภาพลักษณ์ และกลไกการมีส่วนร่วมของภาคีในพื้นที่ สำหรับแนวทางการส่งเสริมความร่วมมือทางการท่องเที่ยว ควรดำเนินการใน 7 ด้านหลัก ได้แก่ (1) ด้านนโยบายและยุทธศาสตร์ (2) ด้านความร่วมมือ (3) ด้านโครงสร้างพื้นฐานและโลจิสติกส์ (4) ด้านการตลาดและประชาสัมพันธ์ (5) ด้านการจัดการและการบูรณาการ (6) ด้านการพัฒนาศักยภาพชุมชน และ (7) ด้านการติดตามและประเมินผล โดยผลการประเมินความเหมาะสมจากผู้เชี่ยวชาญ พบว่า 4 ด้านแรกอยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด ส่วนอีก 3 ด้านอยู่ในระดับเหมาะสมมาก ซึ่งสะท้อนถึงความเห็นร่วมกันของผู้เชี่ยวชาญและสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางเชิงยุทธศาสตร์ในการยกระดับเมืองชายแดนให้เข้มแข็ง เชื่อมโยง และเติบโตอย่างยั่งยืนภายใต้บริบทของความร่วมมือระดับอนุภูมิภาค Tue, 01 Jan 0004 00:00:00 GMT http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5802 0004-01-01T00:00:00Z