Communication in Architecture:The Study of Narrative Methodology Through Pop-ups Architecture

Abstract

In an era where communication is inseparable from human life, the boundaries of communication are no longer determined solely by the intention of the sender. Everything in the world can convey content, concepts, and even emotions to be interpreted by humans, making everyone potential receivers. Narrative communication through architecture thus becomes a compelling area of inquiry for the researcher as a communicator through design and one fascinated by the symbolic and functional attributes of architecture. This curiosity marks the origin of this study: “Communication in Architecture.”

The richness and dynamism of human communication become even more intriguing when combined with the interdisciplinary power of architecture. This study aims to understand architectural space as a communicative medium, exploring the relationship between communication and architecture from historical and humanistic perspectives, through theories of communication, storytelling, and experience design in architecture. This includes the theoretical foundations and case studies of narrative-driven architectural design across various disciplines. The research identifies a tool for experimental design - the pop-up mechanism - to explore how communication operates in architectural work and how it compares or contrasts with other disciplines. The pop-up mechanism is examined to evaluate its communicative capacity and whether it offers insights into architectural experience design.

A literature review reveals significant insights into narrative space design, particularly the theory of narrative environments, which proposes that such environments are comprised of three interrelated components: the person, the narrative, and the environment. These three elements interact reciprocally. Additionally, theories of embodied perception are crucial for understanding how architectural experiences are received and interpreted. These frameworks informed the study’s design tools and methodologies.

From studying the pop-up mechanism, it is found to be inherently movable - folding, lifting, sliding, rotating—capable of engaging the human body through diverse and flexible interactions. Design experiments using the pop-up mechanism under theoretical guidance revealed a high degree of creative freedom and technical possibilities, despite clearly defined tool selection criteria, design characteristics, and objectives.

Ultimately, the analysis and synthesis of the experimental results in conjunction with theoretical frameworks suggest that narrative communication through architectural design cannot rely solely on architectural knowledge. It requires a multidisciplinary collaboration psychology, humanities, science, and other design fields. Moreover, designers must recognize that human identity is sustained by narratives, which have consistently served this function across all eras. Storytelling and humanity are inextricably linked.

This research highlights the importance of connecting architectural design with bodily perception, ensuring that architectural elements are received through user experience. Experiments using the pop-up mechanism effectively reflect this connection. However, pop-up mechanisms represent just one communicative tool. Other tools may be developed to enhance narrative and experiential space design centered on human nature and sensory perception. It is hoped that this research will contribute to the body of knowledge supporting architecture as a medium capable of evoking emotions, conveying meaning, and telling stories in a profound and meaningful way.

ในยุคสมัยที่การสื่อสารกับมนุษย์ไม่อาจแยกออกจากกัน ขอบเขตของการสื่อสารไม่ได้ขึ้นอยู่เพียงแค่เป้าหมายของผู้ส่งสาร ทว่าสรรพสิ่งในโลกสามารถสื่อสารเนื้อหา แนวคิด แม้กระทั่งอารมณ์ความรู้สึกให้มนุษย์ได้ตีความและกลายเป็นผู้รับสารได้โดยทั่วกัน การสื่อสารเชิงเล่าเรื่องผ่านงานสถาปัตยกรรมจึงกลายเป็นประเด็นที่ผู้วิจัยสนใจศึกษา ในฐานะนักสื่อสารผ่านการออกแบบ และหลงใหลในคุณลักษณะเชิงภาพลักษณ์และการใช้งานของสถาปัตยกรรม นั่นคือจุดเริ่มต้นของการวิจัย “การสื่อสารในสถาปัตยกรรม” หรือ “Communication in Architecture”

ความหลากหลายและไม่หยุดนิ่งของการสื่อสารของมนุษย์ยิ่งน่าสนใจเมื่อประสานกับพลังของสื่อกลางแห่งสหวิทยาการอย่างสถาปัตยกรรม การศึกษานี้เกิดขึ้นเพื่อสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมในฐานะสื่อกลางการสื่อสาร ความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารและสถาปัตยกรรมตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ มนุษยศาสตร์ ผ่านทฤษฎีการสื่อสาร เล่าเรื่อง การออกแบบเพื่อสื่อสารในสถาปัตยกรรม ทฤษฎีการออกแบบประสบการณ์ในสถาปัตยกรรม ตลอดจน กรณีศึกษาการออกแบบเพื่อสื่อสารเล่าเรื่อง อาทิ กรณีศึกษางานออกแบบในแขนงต่างๆ รวบรวมข้อมูลและเลือกเครื่องมือในการทดลองออกแบบ (กลไกการพับ) เพื่อตอบคำถามว่าการสื่อสารในงานสถาปัตยกรรมนั้นมีวิธีการอย่างไร คล้ายคลึงและแตกต่างกับการสื่อสารผ่านงานในแขนงอื่น ๆ หรือไม่ อย่างไร เครื่องมือที่เลือกใช้อย่างกลไกกระดาษพับกับสถาปัตยกรรมกระดาษพับแตกต่างหรือคล้ายคลึงกันในแง่ของการสื่อสารอย่างไร ตลอดจนข้อสรุปว่าการออกแบบประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรมสามารถศึกษาผ่านกลไกกระดาษพับได้อย่างไร

จากการศึกษาทบทวนวรรณกรรม พบว่ามีองค์ความรู้ที่น่าสนใจเกี่ยวกับการออกแบบพื้นที่ในการเล่าเรื่อง อาทิ ทฤษฎีสภาพแวดล้อมเชิงเล่าเรื่อง ที่มีแนวคิดสำคัญว่าการออกแบบสภาพแวดล้อมเชิงเล่าเรื่องนั้น มีองค์ประกอบหลักสามประการ คือ คน เรื่องเล่า และสภาพแวดล้อม ซึ่งทั้งสามองค์ประกอบมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันแบบสองทาง รวมถึงแนวคิดเรื่องการรับรู้ทางร่างกายที่สัมพันธ์กับการออกแบบประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรม เป็นต้น องค์ความรู้ข้างต้นนับเป็นสาระสำคัญที่ใช้กำหนดแนวทางการศึกษาและเครื่องมือออกแบบทดลอง ซึ่งได้แก่ กลไกกระดาษพับ จากการศึกษาเครื่องมือกลไกกระดาษพับ พบว่าเป็นเครื่องมือที่มีคุณลักษณะเบื้องต้นคือเคลื่อนไหวได้ (Moveable) ไม่ว่าจะเป็นการพับ ยก เลืิ่อน หมุน สร้างปฏิสัมพันธ์ที่ทำงานต่อการรับรู้ของร่างกายมนุษย์ได้หลากหลายและมีอิสระ

หลังจากศึกษาข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับเครื่องมือกลไกกระดาษพับ ก็เริ่มต้นการทดลองออกแบบโดยใช้เครื่องมือที่กำหนดภายใต้กรอบองค์ความรู้เชิงทฤษฎี พบว่าการทดลองค่อนข้างมีอิสระ และเกิดความเป็นไปได้เชิงเทคนิคที่หลากหลาย แม้จะกำหนดเกณฑ์การเลือกเครื่องมือ ลักษณะงานออกแบบ และจุดประสงค์อย่่างชัดเจนแล้วก็ตาม

สุดท้าย จากการวิเคราะห์และสังเคราะห์ผลการทดลองร่วมกับองค์ความรู้เชิงทฤษฎีที่สำคัญพบว่า แท้จริงแล้วการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อสื่อสารเล่าเรื่องนั้น ไม่สามารถเกิดขึ้นได้โดยศาสตร์ของสถาปัตยกรรมเพียงอย่างเดียว แต่อาศัยการทำงานร่วมกันของสหวิทยาการ ไม่ว่าจะเป็น จิตวิทยา มนุษยศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือกระทั่งศาสตร์การออกแบบในแขนงอื่น นอกจากนั้น ผู้ออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อสื่อสารเล่าเรื่อง ยังต้องมีความตระหนักรู้ว่าตัวตนของมนุษย์นั้นคงอยู่ได้ด้วยการมีอัตลักษณ์ และเรื่องเล่าสามารถทำหน้าที่นั้นให้แก่มนุษย์ได้อย่างดีมาตลอดทุกยุคทุกสมัย เรื่องเล่ากับมนุษยชาติจึงไม่เคยตัดขาดออกจากกันได้ การศึกษานี้ชี้ให้เห็นความสำคัญของการเชื่อมโยงระหว่างงานออกแบบทางสถาปัตยกรรมกับการรับรู้ทางร่างกายมนุษย์เพื่อให้องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมถูกรับรู้ผ่านประสบการณ์ของผู้ใช้งาน และการทดลองออกแบบผ่านเครื่องมือกลไกกระดาษพับ สะท้อนถึงความสำคัญดังกล่าวนี้ได้เป็นอย่างดี ทว่า กลไกกระดาษพับก็เป็นเพียงหนึ่งในเครื่องมือการสื่อสารที่น่าสนใจ อาจมีเครื่องมืออื่นๆ ที่สามารถต่อยอดการออกแบบพื้นที่ที่สื่อสารเล่าเรื่องและประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรม โดยมีธรรมชาติมนุษย์และการรับรู้ของร่างกายเป็นศูนย์กลาง หวังว่าการศึกษาวิจัยนี้จะเป็นหนึ่งในองค์ความรู้ที่สนับสนุนให้สถาปัตยกรรมเป็นสิ่งที่สามารถสร้างอารมณ์ความรู้สึก สื่อสารความหมาย รวมถึงถ่ายทอดเรื่องราวได้อย่างสวยงามและทรงคุณค่าต่อไป