Modernizing Thai Traditional Garments’ Construction into Contemporary Context

Abstract

The thesis titled ‘Modernizing Thai Traditional Garments’ into Contemporary Context’ aims to represent Thai identity on garment construction that can be worn in daily life. It focuses on enhancing the wisdom of Thai attire, constructing it to be more contemporary, and adapting it beyond occasional wear.

The research started with documental study regarding Thai fashion history, fashion history of other 4 Asian countries, and the meaning of contemporary fashion. The researcher applied qualitative research by interviewing five specialists, and another five target audiences were included in this research. This information was condensed to shape the design theory and expand to the fashion design collection. Furthermore, these five target audiences were given a developed garment to try out for data collecting through interviewing.

Therefore, after the design process and data collection, the researcher can conclude that the key to achievement in developing contemporary Thai garment construction demands 2 factors. First is the understanding of true Thai identity in garment construction. The second is the concept of contemporary life or fashion. These 2 aspects have to be integrated before reconstructing and simplifying the essence of Thainess. Finally, this design theory can be applied for different target groups or purposes such as designing uniforms. The researcher believes the results will bring diverse designs related to designers’ aesthetics.

งานวิทยานิพนธ์ภายใต้หัวข้อ ‘การพัฒนาโครงสร้างเครื่องแต่งกายอัตลักษณ์ไทยสู่บริบท ร่วมสมัย’ มีแนวคิดในการออกแบบเครื่องแต่งกายที่สามารถนำเสนออัตลักษณ์ความเป็นไทยบนโครงสร้าง เครื่องแต่งกาย ให้อยู่ในบริบทร่วมสมัย หรือสามารถสวมใส่ได้ในชีวิตประจำวัน เพื่อยกระดับความเป็นไทย ประเพณีในเครื่องแต่งกายให้ก้าวมาสู่ในบริบทที่แสดงออกถึงความเป็นปัจจุบัน ไม่จำเป็นต้องสวมใส่ เครื่องแต่งกายเหล่านี้ในงานเฉพาะโอกาส

การศึกษางานวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เริ่มต้นขึ้นจากการศึกษาประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายไทย และชาติอื่น ๆ ในภูมิภาค ประกอบกับการสืบค้นเชิงเอกสารว่าด้วยเรื่องนิยามเครื่องแต่งกายร่วมสมัย มีการสัมภาษณ์กลุ่มผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาต่าง ๆ จำนวน 5 ท่านและทำงานร่วมกับกลุ่มเป้าหมาย อีกจำนวน 5 ท่าน โดยผู้วิจัยได้เลือกใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ อาศัยการสัมภาษณ์เพื่อสืบค้นข้อมูล และความต้องการ ประกอบกับใช้ในการระเมินผลงานวิจัย เพื่อให้ได้ออกมาเป็นข้อมูล และแนวคิด สำหรับการวิเคราะห์ทฤษฎีการออกแบบ ก่อนจะนำทฤษฎีนี้มาทดลองตัดเย็บขึ้นเป็นเครื่องแต่งกายจริง ซึ่งในส่วนของกลุ่มเป้าหมายทั้ง 5 ท่าน เมื่อผู้วิจัยได้ออกแบบเครื่องแต่งกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผู้วิจัย จะทำการตัดเย็บเครื่องแต่งกายขึ้นใหม่ เพื่อให้กลุ่มเป้าหมายได้ทดลองใช้จริง และทำการสัมภาษณ์ เพื่อประเมินผลงานต่อไป

จากการศึกษาพบว่า ทฤษฎีการออกแบบที่จะนำมาพัฒนโครงสร้างเครื่องแต่งกายอัตลักษณ์ไทย ให้มีความร่วมสมัยได้นั้น จำเป็นต้องอาศัยองค์ความรู้ 2 ส่วนเข้าด้วยกัน คือความรู้ ความเข้าใจในการนำ อัตลักษณ์เชิงโครงสร้างเครื่องแต่งกายไทย มาประยุกต์ควบคู่กับบริบทที่แสดงออกถึงความเป็นปัจจุบัน นำมาตัดทอน และผสมผสานลักษณะโครงสร้างเครื่องแต่งกายขึ้นมาใหม่ ซึ่งทฤษฎีการออกแบบที่ได้นั้น ผู้วิจัยมองว่าสามารถนำองค์ความรู้นี้ไปประยุกต์ใช้กับบริบทที่มีความแตกต่างกันออกไปได้ เช่น กลุ่มลูกเป้าหมายที่มีวิถีชีวิตที่ต่างออกไป หรือการใช้งานประเภทอื่น ๆ เช่นชุดเครื่องแบบ (uniform) เป็นต้น โดยผลงานที่ได้นั้นจะมีความแตกต่างกันไปจากปัจจัยเหล่านี้ และรสนิยมของผู้ออกแบบที่มี ความแตกต่างกันออกไปตามแต่บุคคล